Cuba,  Verhalen

Viñales: Paarden, toeristen en tabak

Viñales

Met de bus van de drukte van Havana naar het rustige Viñales. Viñales is een klein stadje aan de Valle de Viñales, waarvan maar drie straten asfalt zijn en er meer paarden rondlopen dan dat er auto’s rijden. De meeste huizen in dit stadje zijn gelijkvloers met op het dak een plek waar je nog kunt zitten of de was en dergelijke kunt doen. Elk huis heeft een veranda met daarop heerlijke schommelstoelen. Overdag zie je maar weinig toeristen rondlopen maar het aantal ‘casa-bordjes’ verklapt dat toerisme toch een hele belangrijke inkomsten bron is.

Casa Nereyda

Wij werden bij het busstation opgehaald door Nereyda, de eigenaresse van de casa en een vriendin van Lourdes. Het huis staat in de derde straat en is zowel buiten als binnen behoorlijk roze, makkelijk te herkennen dus. In onze kamer heb je het idee dat je middenin zo’n grote roze kauwgombal terecht bent gekomen en de familie spreekt geen woord Engels maar ze zijn supervriendelijk en behulpzaam. Enrique, de man van Nereyda, mede-eigenaar, taxichauffeur en sigarenmaker gaf ons gelijk een spoedcursus sigaren maken. Foto’s maken was verboden, want het was allemaal natuurlijk wel illegaal.

Nereyda had ondertussen de tafel al gedekt en het eten klaargemaakt. De eigenaressen van de casa’s zijn allemaal net oma’s. Ze hebben de broek aan in huis, zijn heel verzorgend en vinden altijd dat je te weinig hebt gegeten. De hele tafel stond vol met rijst met bonensaus, kippenpoten, zoete aardappelen, fruit, salade en bananenchips. ‘S avonds met een volle buik, volgens onze oma niet vol genoeg, heerlijk zitten uitbuiken in de schommelstoelen.

Op pad met de gaucho

De volgende dag stond om 0900 uur een gaucho voor de deur die ons mee zou nemen op zijn paarden door de vallei van Viñales.
Ik heb nog nooit paardgereden maar na een korte uitleg was het vrij eenvoudig op zo’n rustig paard dat de weg grotendeels al kende. Alleen wanneer we langs een maisveld kwamen vond ze het leuk om daar in te duiken, ik iets minder. Mijn paard moest telkens voorop lopen en als die van Wouter bijna op kop kwam ging ze hem afsnijden en even versnellen zodat ze eerste zou blijven. Volgens Wouter paste mijn paard en ik erg goed bij elkaar, ik denk dat hij het over ons rustige karakter had.

Na een uurtje rijden door de tabaksplantages en de mais- en aardappel velden kwamen we uit bij een drogerij. In april en mei worden hier in rieten schuurtjes de tabaksbladeren te drogen gehangen, nu dus niet. We kregen wel de lege schuur te zien en uitleg over hoe ze hier te werk gaan en hoe het proces van tabaksplant tot sigaar eruit ziet. Natuurlijk kregen wij te zien hoe je een sigaar maakt terwijl we de ‘Palma reaal’ mochten uitproberen.

Weer een uurtje later, twee maisvelden, een dood paard en 4 ossen die op het land aan het werk waren verder, kwamen we bij een kleine koffieplantage uit. Hier kregen we een korte en bondige uitleg (dat zijn de beste en ook nog eens in het Engels!) over het koffieproces. Voordat we weer een uur op het paard terug naar Viñales zouden rijden kregen we een overheerlijke ‘crazy coconut’ met uitzicht op de Valle del Silencio. Ik weet niet zo goed wat hier de regels zijn voor paardrijden met drank op maar weet wel dat er behoorlijk veel rum in die kokosnoot zat.

Niet met lege maag de deur uit..

De dag van vertrek moesten wij om 0615 al weg en hadden wij met onze oma geregeld dat we wat brood mee zouden nemen en in de bus zouden ontbijten. Toen wij om 0600 de kamer uitkwamen lagen er inderdaad twee lunchpakketjes klaar maar we mochten absoluut niet met lege maag de deur uit. We werden verplicht om eerst wat brood, eieren en fruit te eten. Voor Wouter stond er een grote kop koffie en voor mij had ze speciaal koude melk gemaakt omdat ik de vorige dag de warme melk niet had opgedronken. Na 10 minuutjes half rennend door Viñales hebben we toch nog de laatste twee stoeltjes in de bus naar Cienfuegos kunnen bemachtigen. Een stelletje dat na ons kwam en ook van te voren tickets had geregeld kon niet meer mee.

Viñales is een heerlijk rustig stadje met een prachtige omgeving waar je helemaal tot rust komt. De patio’s, stoffige straatjes, paarden en paard-en-wagens geven een heel authentiek gevoel. Je ziet wel dat de inwoners zich steeds meer richten op de toeristen, heel logisch want daarmee verdienen ze waarschijnlijk meer dan met de tabak en dergelijke. Van het communisme merk je hier vrij weinig, iedereen heeft zijn nevenactiviteiten en ‘zwarte’ handeltjes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *